چکیده:
کِرکگور رنج را یکی از ویژگی های فردی انسان می داند. او در سپهر دینی رنج را نه تنها کیفر گناه یا مانع رشد انسان تلقّی نمی کند, بلکه آن را لازمه وجود انسانی, نشانه عمل مذهبی, عامل تعالی و مکتبی آموزنده می داند که فرد در آن حقیقت مسیحیت را ـ که همان اقتدا به مسیح است ـ فرا می گیرد, مسئولیت رنج و تسلاّ ی خود را بر عهده می گیرد, رنج خویش را در مقایسه با ابدیت و شادی ابدی علی رغم سنگینی و سختی اش سبک بارانه تحمّل می کند, آن را راه تعالی خویش می داند و در طریق رنج به وادی ابدیت و عشق الاهی پای می گذارد.

دانــلود